Końskie przeziębienie i grypa – czy warto dbać o profilaktykę?

0

Zakażenia dróg oddechowych u koni, najczęściej nazywane przeziębieniami lub katarem, mogą być powodowane przez różne patogeny i przybierać różne postacie, począwszy od łagodnych, poprzez ostre, na przewlekłych kończąc. Odległym skutkiem jest najczęściej upośledzenie funkcjonowania płuc, spadek kondycji, a w najgorszych przypadkach śmierć zwierząt. Najczęściej spotykaną przyczyną zakażeń dróg oddechowych oprócz bakterii są wirusy: grypy, herpeswirusy oraz pikornawirusy, rzadziej spotyka się adenowirusy oraz wirus zapalenia tętnic. Najważniejszym jednak czynnikiem etiologicznym chorób górnych dróg oddechowych są zakażenia wirusem grypy.

Wirus grypy jest wysoce zakaźny, a wprowadzenie do stada zakażonego konia może powodować niekontrolowane szerzenie się choroby na znacznym obszarze- szczególnie wśród niedojrzałych immunologicznie osobników (tzn. młodych koni). Po okresie inkubacji (1-3 dni, czyli bardzo szybko) dochodzi do wzrostu temperatury ciała do 41 st., wysięku z błon śluzowych oraz suchego, napadowego kaszlu. Towarzyszy temu brak apetytu, osłabienie oraz często przyśpieszenie pracy serca i apatyczność. W przypadku braku dalszych nadkażeń, objawy utrzymują się 7-14 dni. Niestety często w przypadku zakażeń wirusowych dołączają się infekcje bakteryjne i powodują, że choroba trwa znacznie dłużej i trochę inaczej przebiega. Pojawia się kolejna gorączka, która trwa dłużej i jest bardziej nasilona, wydzielina z nosa ma charakter ropny, a u młodych koni, z jeszcze nie do końca wykształconym układem odpornościowym, często może występować odoskrzelowe zapalenie płuc. Wysoka częstotliwość zakażeń dróg oddechowych koni (nie tylko grypowych) jest istotnym problemem, zarówno z punktu widzenia lekarza weterynarii (dostosowanie właściwego leczenia przy dużym podobieństwie objawów wywołanych różnymi czynnikami etiologicznymi), jak i z punktu widzenia właściciela/ hodowcy/ jeźdźca. Częste infekcje upośledzają funkcjonowanie dróg oddechowych, co pociąga za sobą osłabienie wydajności oddechowej, co w efekcie doprowadza do stopniowego spadku kondycji zwierzęcia oraz oczywiście wydolności organizmu.

Diagnostyka opiera się na pobraniu wymazów z części nosowo-gardzielowej oraz pobraniu próbki krwi. W leczeniu zakażeń wirusowych stosuje się leczenie wspomagające i objawowe polegające na redukcji gorączki i objawów bólowych poprzez podanie przez lekarza weterynarii niesteroidowych środków przeciwzapalnych.

W celu ograniczenia zachorowań służby weterynaryjne oraz sami lekarze sugerują wykonywanie szczepień profilaktycznych. Stosowanie ich niesie za sobą pewne ograniczenia w związku z tym, że część preparatów może zawierać zarówno żywe, jak i zabite patogeny. Obecnie dostępne na rynku szczepionki są skierowane tylko przeciwko wybranym wirusom i niestety nie gwarantują 100 proc. skuteczności – co związane jest z dużą zmiennością genetyczną wirusów (dryft antygenowy).
Warto jednak podkreślić, że o ile szczepionka nie zabezpieczy w pełni naszego zwierzęcia, to w przypadku zakażenia choroba ma znacznie lżejszy przebieg.

 

Źródło: Equine Herpesvirus, Jenifer Nadeau, M.S., Ph.D Associate Professor Equine Extension Specialist Department of Animal Science, University of Connecticut

Leave A Reply