Otyłość klaczy groźna dla jej potomstwa

0

Zespół belgijsko-francuskich naukowców opublikował kolejne wyniki swoich obserwacji związanych z problemem otyłości u klaczy hodowlanych. Najnowsza publikacja, którą zaprezentowano 26 stycznia 2018 roku na łamach czasopisma „PLoS One”, wyraźnie wskazuje, że otyłość klaczy matek może zwiększać ryzyko rozwoju osteochondrozy już u 12-miesięcznych źrebiąt.

Otyłość koni to problem coraz częściej zauważany przez lekarzy, ale nadal często bagatelizowany przez właścicieli koni. Dowodzą temu liczne badania m.in. prowadzone w Australii czy Wielkiej Brytanii. Lekarze weterynarii oraz specjaliści od żywienia zwracają uwagę, że nadmierna masa ciała wiąże się ze obejmującym całe ciało procesem zapalnym i rozwojem insulinooporności. Najnowsze doniesienia wskazują, że procesy te nie są obojętne również dla kolejnych pokoleń.

W najnowszym badaniu wykorzystano 24 klacze znajdujące się w gospodarstwie należącym do francuskiego Instytutu Koni i Jeździectwa (Institut Français du Cheval et de l’Equitation). W ocenianej grupie 10 klaczy miało właściwą masę ciała (BCS wynosił max. 4 pkt., a średnia wieku wynosiła 7,9 lat), natomisast kolejne 14 oceniono jako otyłe (BCS wynosił 4,25 pkt. i więcej, a średnia wieku w tej grupie klaczy wynosiła 8,6 lat). U każdej z klaczy regularnie wykonywano morfologię obejmującą ocenę następujących parametrów: glukozy w osoczu, insuliny, triglicerydów, mocznika, nieestryfikowany kwas tłuszczowy, stężenia amyloidu A (SAA) tzw. białka ostrej fazy, leptyny oraz adiponektyny. Dodatkowo w 300 dniu ciąży, czyli tuż przed przewidywanym wyźrebieniem, wykonano test nieprawidłowej tolerancji glukozy (IGT). Po wyźrebieniu każde z urodzonych źrebiąt było ważone, a dodatkowo do 18 miesiąca życia by poddawany regularnym badaniom krwi (obejmowały one stężenie SAA, leptyny, adiponektyny, trijodotyroniny (T3), tyroksyny (T4) oraz kortyzolu). Kolejno w 6, 12 oraz 18 miesiącu życia źrebiętom wykonano badania RTG stawów skokowych, kolan oraz stawów pęcinowych – a obrazy radiologiczne oceniane były przez dwóch niezależnych lekarzy weterynarii, których zadaniem było wskazanie zmian mających charakter osteochondrozy.

Naukowcy stwierdzili, że w grupie otyłych klaczy-matek poziom stężenia amyloidu A oraz leptyny był zdecydowanie wyższy niż w przypadku klaczy-matek mających właściwą masę ciała. Otyłe klacze wykazywały większą insulinooporność w teście IGT. To jednak nie jedyne wnioski płynące w obserwacji – wyniki okazały się bowiem dużo ciekawsze w przypadku potomstwa każdej z grup klaczy. O ile masa ciała źrebiąt w każdej z grup była porównywalna to już poziom stężenia amyloidu A w osoczu źrebią od klaczy otyłych był wyższy w porównaniu do rówieśników z matek o właściwej masie ciała.

Poziom białek ostrej fazy (SAA) w grupie źrebiąt z klaczy-matek otyłych (‚O’) oraz klaczy-matek o prawidłowej masie ciała (‚N’)

 

Dodatkowo źrebięta od klaczy otyłych wyraźnie wykazywały wyższą insulinooporność. Efektem tego zjawiska były zdecydowanie wyższy w tej grupie odsetek źrebiąt wykazujących w 12 miesiącu życia objawów osteochondrozy – 53 proc. vs. 10 proc. w grupie źrebiąt z matek o właściwej masie ciała.

We wnioskach swojej pracy naukowej badacze podkreślili, że otyłość klaczy zmienia metabolizm zarówno ich własnych organizmów, jak również ich źrebiąt. Co więcej nadmierna masa ciała klaczy-matki wpływa na zwiększone ryzyko rozwoju osteochondrozy u kolejnych pokoleń.

 

Źródło: Maternal obesity increases insulin resistance, low-grade inflammation and osteochondrosis lesions in foals and yearlings until 18 months of age  doi.org/10.1371/journal.pone.0190309

Sposób odsadzenia źrebięcia a zmiany w mikroflorze jelitowej

Karmienie klaczy determinuje metabolizm kolejnych pokoleń

Otyłość wśród koni a dominacja w stadzie

Leave A Reply